Artysta teatrów łódzkich i krakowskich. 170 ról teatralnych, kilkanaście filmowych i telewizyjnych, (m.in. rola główna w serialu „Pan na Żuławach”). Wiele nagród i wyróżnień zawodowych, m.in. „Srebrny Pierścień” za osiągnięcia w sztuce aktorskiej. Dwukrotnie odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Przez wiele lat był starszym wykładowcą na Wydziale Wokalno-Aktorskim w Akademii Muzycznej w Łodzi. Grywał w spektaklach takich tuzów polskiej sceny jak Gustaw Holoubek Mikołaj Grabowski, Bohdan Husakowski. Janusz Zaorski.

Ireneusz Kaskiewicz to aktor wszechstronny. Ze słupskiej sceny pamiętamy go z roli Ojca w „Ślubie” Gombrowicza, jak też krańcowo innych kreacji, jakimi były: Kreon w „Projekcie Sofokles: Edyp i Antygona”, Miłosnikom teatru zapewne równie zapadła w pamięć komediowa  rola Stawrosa w „Testosteronie”, jak też posępna, nieszczęśliwa postać Marmieładowa, jaka stworzył w „Zbrodni i karze” według. F. Dostojewskiego w spektaklu reżyserii Edwarda Żentary.  Co więcej - ze swoim ciepłym timbre głosu – basem znakomicie radzi sobie też z rolami wymagającymi umiejętności wokalnych, jak choćby w znajdującej się wciąż na afiszu  komedii „Sceny miłosne” Ale jego najwybitniejsza w słupskim Teatrze „śpiewana” rola – to bez wątpienia postać Tewjego Mleczarza w musicalu „Skrzypek na dachu”

Poza pracą  aktorską zajmuje się też reżyserią, w której doświadczenie zdobywał asystując takim twórcom, jak m.in. J. Grzegorzewski, J. Gruza, F. Falk, P. Łazarkiewicz. Jest m.in. reżyserem (i zarazem wykonawcą głównej roli) w cieszącej się wciąż niesłabnącym powodzeniem farsie „Okno na  parlament” autorstwa brytyjskiego dramaturga Ray’a Cooney’a. Biegunowo odmienną w nastroju,  kolejną odsłoną jego umiejętności reżyserskich – i aktorskich zarazem, była  „Obrona Sokratesa”, w jego adaptacji i z nim samym w roli głównej, którą uświetnił swój benefis z okazji jubileuszu 40-lecia pracy scenicznej obchodzony w 2007 roku.

Prywatnie  Ireneusz Kaskiewicz jest człowiekiem ciepłym, pełnym pogody ducha, cieszącym się radościami życia; pasjonuje go bieżąca polityka, której jest pełnym emocji komentatorem – i słuchanie płyt z muzyką operową, co,  jak twierdzi, pozostało mu jeszcze z czasów młodzieńczych, kiedy marzył o karierze operowego basa. Ale nie żałuje drogi, na jaką skierował go los. „Sam nie wiem, czy tyle wyśpiewałbym w operze, co wyśpiewałem na deskach teatru”  – powiada dzisiaj.