Zbrodnia i kara

Zbrodnia i kara Sceniczna wersja jednego z wielkich dzieł literatury rosyjskiej. Bodźcem do jej napisania były drastyczne przeżycia autora podczas odbywania katorgi. Główną jej postacią jest biedny student Raskolnikow, niezwykle inteligentny i utalentowany; z powodu ciężkiej sytuacji materialnej musi zrezygnować ze studiów. Jest wyznawcą niebezpiecznej i brutalnej koncepcji o wyższości jednych ludzi nad innymi, i o ich prawie do poświęcania tych słabszych w imię wzniosłych celów, w imię dobra społecznego. Chęć jej sprawdzenia doprowadza Raskolnikowa do tragicznych posunięć... W utworach Dostojewskiego panuje zazwyczaj mroczny klimat budowany przez obraz nędzy, cierpienia, choroby - tak jest i tutaj. "Zbrodnia i kara" przypomina ona powieść kryminalną. Główny bohater popełnia morderstwo, a proces wykrywania tej zbrodni zajmuje resztę utworu. W adaptacji Edwarda Żentary - znanego aktora filmowego i teatralnego - "Zbrodnia i kara" to na pewno ani zwykły "kryminał" ani prosta sztuka obyczajowa. Temat wielkiej prozy Dostojewskiego zawsze będzie aktualny. Dziś, gdy światem wstrząsają potworne zbrodnie i czasem wydaje się, że wszystko jest może się zdarzyć, warto o naturze przestępcy czasem dyskutować. Historia zbrodni studenta Raskolnikowa rozgrywa się na scenie jako dramat wewnętrzny bohatera. Reżyser wybrał z arcydzieła Dostojewskiego fragmenty najcelniej opisujące kondycję człowieka miotającego się tragicznie między własną zuchwałością, a wyrzutami sumienia. Jest to widowisko trzymające w napięciu, bez dłużyzn, ale też skonstruowane bez interpretacyjnej łatwizny. Jego twórcy nie ulegają też pokusie natrętnego uwspółcześniania historii zbrodni rosyjskiego studenta.