Moralność pani Dulskiej

Tematem sztuki młodopolskiej pisarki jest bunt młodych idealistów przeciwko starym konformistom. Bunt nieudany, zwichnięty. Jest to również portret i panorama środowiska, którym rządzi misterna sieć pozorów i przemilczeń. Pani Dulska i jej rodzina to niemal cała epoka w dziejach obyczajowości mieszczańskiej, ukazana fenomenalnie w syntetycznym skrócie.

Bogusław Semotiuk w swej wiernej tekstowi, a jednak na wskroś współczesnej interpretacji "Moralności..." sięga do pierwotnego przesłania Zapolskiej, czyniąc z niego istotny motyw, ale sprawa Hanki wydaje się tylko fragmentem większej całości. Pytanie, jakie stawia reżyser, nie brzmi: co to jest dulszczyzna? tylko - na jakim gruncie ona wyrasta?

Recenzje:
„DULSKA” EKSTREMALNIE
Słupski Nowy Teatr wystawił trzecią w tym sezonie artystycznym premierę. Tym razem Bogusław Semotiuk, reżyser i dyrektor placówki, zdecydował się na najczęściej wystawiany na krajowych scenach dramat - „Moralność pani Dulskiej" Gabrieli Zapolskiej.

- To byl cudownie spędzony wieczór. Bardzo dobrze się bawiłam - mówiła po premierze słupszczanka Iwona Hulak. - Podobała mi się postać Dulskiej, świetnie oddawała ducha tamtych czasów. Okazuje się, że mimo upływu ponad stu lat ludzie niewiele się zmienili i mają podobne problemy.
Pani Dulska według Bogusława Semotiuka to głośna, histeryzująca kwoka z poważnym problemem alkoholowym. Krzykliwa bohaterka często przestaje nad sobą panować, czym wprowadza do spektaklu elementy groteski, a nawet kabaretu.
- Kobieta potrafi taka być, że dochodzi do ekstremy i przestaje się kontrolować. Nie interesuje mnie ukazywanie uczuć przeciętnych, staram się wydobywać w postaciach zachowania ekstremalne - twierdzi reżyser.
Taką właśnie Dulska zagrała Agnieszka Ćwik. Świetnie wypadła też Hanna Piotrowska, która wcieliła się w rolę Juliasiewiczowej. Rolę Zbyszka reżyser powierzył znakomitemu w tej sztuce Albertowi Osikowi.

02.11.2004 rok
Głos Słupski