Dziady

"Dziady" to klasyka polskiego dramatu romantycznego, obowiązkowa lektura szkolna, arcydzieło literackie i dramatyczne. Wprawdzie dramat romantyczny jest trudny w "przekładzie" na czasy dzisiejsze, ale "Dziady", z uwagi na powikłane losy polskie, to rzecz zawsze warta przypomnienia i refleksji.
Reżyserem spektaklu jest Stanisław Miedziewski, a opracowanie tekstu jest autorstwa Marcina Bortkiewicza. Jest to inscenizacja inna, niż wystawiane dotychczas w polskich teatrach, skupiona na kilku ważnych i wymownych scenach. Przy trosce o wierność tekstowi i szacunku dla romantycznego klimatu utworu, twórcy spektaklu chcą skupić uwagę widzów na wątkach wciąż aktualnych, jak choćby korupcja polityczna, odwieczny konflikt uniwersalnych wartości z zaprzaństwem, interesowność, a często zdrady elit. Choć dziś pojęcia te mają mają treść nieco inną niż dwa wieki temu, twórcy słupskich "Dziadów" chcą ułatwić współczesnemu widzowi odpowiedź na pytanie czym jest dziś polskość, co składa się na kanon podstawowych wartości, jaki powinien być współczesny kształt patriotyzmu, jakie oczekiwania stoją dziś przed inteligencją i animatorami duchowej strony życia narodu.

Mickiewiczowskie "Dziady" Miedziewskiego w Nowym Teatrze w Słupsku.
Szanując geniusz autora "Pana Tadeusza" reżyser poprosił mnie o napisanie skróconej wersji dramatu dla Teatru w Słupsku z myślą o dotarciu do młodego widza. Czy Miedziewski w ten sposób chciał dać mi do zrozumienia, że tak zwana młodzież jest niemądra i trzeba jej "Dziady" uprościć? Otóż nie. Chciał, aby z dramatu wyjąć wszystko to, co jest istotą tragedii młodości w dziele Mickiewicza. Wszystko to, co jest esencją niemożności rozwinięcia swej energii, która cechuje młodość i utopienia jej, tej żywotności młodych ludzi, przeznaczonej do zabawy, miłości, romantycznej utraty tchu, w polityce, nienawiści, zdradzie i zemście, a przede wszystkim w wojnie... Sensowność buntu narodowo - wyzwoleńczego jest w "Dziadach" głęboko ironiczna, bo podszyta gorzką świadomością, że zło rodzi zawsze zło, zemsta zemstę, a z nienawiści nie wyfrunie nagle gołąb pokoju, tylko nienawiść. Koło pragnienia wolności się zamyka i młodość przedwcześnie dojrzewa do starości. A kiedy znaleźć czas na beztroskie wypicie wina z przyjaciółmi, na potajemne pierwsze pocałunki, na niewinne bunty przeciwko odpowiedzialności, bo spada na młodość nagle i bez pardonu? Troszkę o takich właśnie dylematach te "Dziady" Miedziewskiego mają być...