Sezon artystyczny 2011/12 Nowy Teatr w Słupsku otworzył premierą „Szczęśliwego dnia” Andrzeja Chichłowskiego. Autor sztuki sam ją wyreżyserował, a przygotowanie scenografii powierzył Grzegorzowi Sujeckiemu. Sztuka ta była wcześniej wystawiana w Warszawie i Wiedniu, gdzie cieszyła się dużym powodzeniem publiczności.

Andrzej Chichłowski napisał komedię w prawdziwie klasycznym stylu. Akcja jest jednowątkowa, rozgrywa się w jednym miejscu i w ciągu jednego dnia. Podstawą do zawiązania intrygi jest nagłe... ucieleśnienie anioła stróża. Duch obecny przy malarzu od narodzin, przestrzegający go przed złem „głosem intuicji” staje się nagle słyszalny, widzialny i dotykalny. Ba! Podejmuje ze swym podopiecznym dialog, decyduje się wobec niego na działania, których sensem ma być jego dobro. l właśnie różnica w pojmowaniu przez obu bohaterów tego pojęcia z katalogu etycznego staje się źródłem nieporozumień nie tylko między aniołem i malarzem, ale i między malarzem a kochaną przez niego, o 30 lat młodszą kobietą. A że w rozwój akcji wplecione zostały sztuczki iście... diabelskie, sytuacja wydaje się być beznadziejna. Jest to jednak komedia, więc należy się spodziewać happy endu i ten zdobi finał.
„Szczęśliwy dzień" nie tylko bawi. Jak przystało na dobrą komedię również skłania do refleksji. Śledząc akcję można snuć rozważania o tym, że życie nie jest czarno-białe,że przykładanie szablonów do poszczególnych zjawisk może wieść na manowce a czfowiek jest bardziej skomplikowaną istotą niż się to wydaje... aniołom. Rzecz jasna, te refleksje nie są wnikliwymi, intelektualnymi rozważaniami lecz subtelnymi sugestiami dotyczącymi tak naszego życia, jak i relacji między ludźmi. Budowanymi często na powierzchowności i nieprawdziwych informacjach, które w niebyt spychają podstawowe formy komunikacji.
Aktorzy w tym spektaklu - Paulina Hanna Fonferek, Jerzy Karnicki i Ireneusz Kaskiewicz - znakomicie wywiązują się ze swoich ról. Poszczególne postaci - komediowe, więc wydawałoby się łatwe do kreowania scenicznego - dają wiele możliwości przekazania treści znacznie głębszych i pobudzających widownię do innych reakcji niż śmiech, l to robią, dzięki czemu publiczność ma możliwość obcowania ze zróżnicowanymi nastrojami, a bieg zdarzeń scenicznych jej nie nuży jednostajnością. Duża zasługa w tym konsekwencji reżyserskiej i podporządkowania całości spektaklu ideom płynącym z treści sztuki.

Zbliżenia, 16 września 2011
Ryszard Hetnarowia