Już dawno zauważono, iż dzieje Witkacego w naszej kulturze układają się w zadziwiającą sinusoidę – nadchodzi czas, gdy jego duch powraca, a potem znika znowu. Wielokrotnie sięgając po jego sztuki przekonałem się, że gra to niebezpieczna – jeśli nie trafi się na falę zainteresowania Witkacym, duch jego ulatnia się natychmiast.
Dlaczego więc dziś Witkacy? Co powie nowym, młodym widzom, którzy najczęściej zapełniają teatralną salę? Czy mając na myśli współczesność można w nim widzieć artystę totalnego, nowoczesnego performera, który z malarstwa, teatru, własnego życia i wizerunku tworzył dzieło sztuki. Właśnie: życie jako dzieło sztuki – czyż nie jest nam to bliskie? Czy odrzucony, uwięziony w szpitalu wariatów „Pod zdechłym zajączkiem” artysta ogarnięty głodem poznania Tajemnicy Istnienia, nie jest bratem wszystkich, którzy nie potrafią pomieścić się w sztywnych ramach dobrze zorganizowanego społeczeństwa? Którzy nie ustają w pogoni za czymś więcej, niż to, co oferuje w nadmiarze dzisiejszy, skomercjalizowany świat.
A może duch Witkacego chce nam podpowiedzieć, że polska rzeczywistość osiągnęła taki poziom absurdu, że trzeba być tęgim wariatem, aby to wszystko wytrzymać?
W każdym razie dobrze się stało, że duch Witkacego znalazł w słupskim teatrze miejsce, gdzie może się (czasem) ukazywać.

Jacek Bunsch - reżyser

 Zobacz galerię zdjęć ze spektaklu „Wariat i zakonnica”