Premiera w Nowym Teatrze
Dwa w jednym, czyli Edith i Marlene
Dwie gwiazdy, dwie osobowości, dwa charaktery. Jakże odmienne. A jednak połączyła je przyjaźń, która przetrwała do końca. Do śmierci 48-letniej Edith Piaf.
Węgierska dramatopisarka Eva Pataki w swoim scenariuszu „Edith i Marlene" nakreśliła w dużym skrócie niebanalną historię kariery „paryskiego Wróbelka" i roli, jaką odegrała w niej Marlene Dietrich. Na podstawie tego scenariusza sztukę wystawiano w Poznaniu, Elblągu, zrealizowała go telewizja. Tematu podjął się również Nowy Teatr w Słupsku. Zaprosił do współpracy Andrzeja Ozgę. Reżyser już po raz drugi pracował nad tą sztuką. Cztery lata temu wyreżyserował ją w elbląskim teatrze, gdzie grana jest do dziś. Aktorki odtwarzające główne role w słupskim spektaklu również grają u nas gościnnie. Monika Węgiel, młoda aktorka warszawskiego Teatru Współczesnego, laureatka Ogólnopolskiego Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, wciela się w rolę Piaf. Marlene gra Beata Olga Kowalska, wrocławianka, „wolny strzelec" (odtwarza tę rolę również w elbląskim przedstawieniu). Ważnym elementem w spektaklu, który jest takim małym koncertem, odgrywają muzycy. Fortepian, kontrabas, akordeon, trąbka, perkusja i saksofon składają się na zespół akompaniujący śpiewającym aktorką. A piosenki, przede wszystkim Edith Piaf, to podstawa przedstawienia. One splatają całość opowieści, puentują poszczególne sceny.
Monika Węgiel znakomicie poradziła sobie z wykonaniem kilkunastu najbardziej znanych utworów Piaf. Jej mocny, czysty głos i łatwość, z jaką śpiewała piosenki, jakby nigdy nie robiła nic innego, publiczność nagradzała gromkimi brawami. W przejściach pomiędzy tekstem mówionym a śpiewanym nie było żadnych niepotrzebnych przerw. Równie dobrze wypadły utwory Dietrich w wykonaniu Beaty Kowalskiej, swoją drogą również laureatki wrocławskiego Przeglądu Piosenki Aktorskiej. Artystka świetnie oddała postać „Błękitnego Anioła". Pełną dystynkcji, elegancką, z nieodłącznym papierosem w metrowej lufce i tajemniczym półuśmiechem na twarzy. Taka córka pruskiego oficera. Dla kontrastu niewysoka, arogancka, nieszczęśliwa Edith. I tak, jak świetnie Monika Węgiel zaśpiewała jej piosenki, tak z samą postacią - moim zdaniem - nieco przesadziła. Przerysowała ją, zbliżając bardziej do karykatury niż prawdziwej postaci.
Spektakl ma kilka ciekawych scen, m.in. rozmowę Edith i Marlene na scenie w Ameryce, kiedy gwiazdy próbują wzajemnie sobie „dokopać". Marlene wypytuje Edith o jej zainteresowania, ulubione książki, rodzinę. Dotyka słabych punktów „Wróbelka". Ale ten nie pozostaje jej dłużny i daje krótkie, kąśliwe odpowiedzi. Za każdym razem z głośnych łoskotem mikrofon, do którego mówią artystki jedzie w górę - gdy mówi Marlene - i spada w dół, gdy przy głosie jest Piaf.
Interesującym wybiegiem jest usadowienie muzyków na scenie za przezroczystym parawanem. Specjalnie ich nie widać, ale ich obecność jest wyraźnie zaznaczona. Spektakl trwa prawie dwie godziny z przerwą, ale nie dłuży się ani przez chwilę. Miłośnikom utworów Edith Piaf szczególnie polecam, ale pozostałym osobom również. Spektakl jest bowiem wzruszającą opowieścią nie tylko o nieszczęśliwym życiu Edith, ale też, a właściwie przede wszystkim o przyjaźni, jaka łączyła ją z Marlene.
Joanna Jusianiec
j.jusianiec@agmedia.com.pl
Kurier Słupski; nr 6 (13) 11 lutego 2010
